Bahçedeki yaseminlerin kokusu, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte sokağı bir parfüm şişesi gibi doldurmuştu. Yan komşum Arthur, elinde budama makasıyla …
Bahçedeki yaseminlerin kokusu, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte sokağı bir parfüm şişesi gibi doldurmuştu. Yan komşum Arthur, elinde budama makasıyla gül fidanlarıyla uğraşırken, ben de balkonda taze demlediğim çayımı yudumluyordum. Arthur, emekli bir İngiliz öğretmen; Didim’in o sakinliği, onun için hayatının en büyük keşfi olmuş.
“Good morning, Deniz!” diye seslendi, yüzünde o her zamanki nazik gülümcesiyle.
“Günaydın Arthur!” diye karşılık verdim. Aramızdaki diyalog, yarısı İngilizce yarısı Türkçe, biraz da el kol hareketlerinden oluşan kendine has bir dildi. Bazen kelimeler kifayetsiz kaldığında imdadımıza, Arthur’un bahçesinden gelen taze naneler veya benim pazar dönüşü ona “sever” diyerek fazladan aldığım taze sebzeler yetişiyordu.
Bugün mutfakta elim biraz bol gelmiş, taze fasulyeyi fazla yapmıştım. Yan komşumun kapısını çalıp tabağı ona uzattığımda, evinin içinden yayılan o hafif İngiliz çayı kokusu ile benim getirdiğim zeytinyağlı taze fasulyenin rayihası, Didim’in o kendine has huzurlu atmosferinde birleşti.
“For you,” dedim, tabağı uzatarak. Arthur, tabağı eline aldığında gözlerindeki o minnet dolu parıltı, aslında dilin ötesinde bir yerlerde anlaştığımızın en büyük kanıtıydı. O, bana İngiltere’deki yağmurlu günlerden ve neden burayı seçtiğinden bahsetti; ben ise ona bu toprakların neden sadece bir yer değil, bir yuva olduğunu anlattım.
Didim’de komşuluk, aynı dili konuşmaktan öte bir şey. Bir fincan çayın buharında, bir tabak zeytinyağlının lezzetinde gizli. Burada, farklı coğrafyalardan gelen iki yabancı değil; aynı güneşin altında, aynı iyot kokulu rüzgarı soluyan iki dostuz artık. Ve bu komşuluk hukuku, Didim’in o kadim misafirperverliğini, modern dünyanın hızı içinde bile korumayı başarıyor.